A skąd wzięły się ubezpieczenia?

Moja mama zachorowała na stwardnienie rozsiane w wieku zaledwie 28 lat. Choroba postępowała bardzo szybko. Mama odeszła, mając 36 lat. Pamiętam, jak bardzo zmieniło się życie całej naszej rodziny po diagnozie.

Tata dobrze zarabiał, wszystko jakoś się układało. A potem przyszła choroba, kosztowne leczenie i rzeczywistość, na którą nikt z nas nie był przygotowany. Choroba dotknęła nie tylko mamę, zmieniła życie całej rodziny, również pod względem finansowym.

Wiele lat później sama znalazłam się na zawodowym zakręcie. Byłam singielką, prowadziłam własną firmę. Pewnego dnia mocne przeziębienie położyło mnie do łóżka na cały tydzień. I wtedy pomyślałam: a co, jeśli któregoś dnia dowiem się, że mam stwardnienie rozsiane albo inną poważną chorobę? Kto zapłaci moje rachunki? Z czego będę żyć? Za co będę się leczyć?

Dotarło do mnie, że muszę coś z tym zrobić.

Miałam sąsiadkę, która zajmowała się ubezpieczeniami. Poszłam do niej, bo jej ufałam, powiedziałam, czego się obawiam, a ona doradziła, jak moje zabezpieczenie powinno wyglądać. Nie musiałam sama znać się na polisach, zapisach i procedurach. Od tego miałam osobę, która wiedziała, co robi. I właśnie o to mi chodziło.

Ale samo ubezpieczenie się wcale nie było takie proste, tu nie wystarczy zapłacić i masz. Mój wniosek, jak każdy inny, trafił do oceny ryzyka. Ze względu na chorobę mojej mamy nie wiedziałam nawet, czy ubezpieczyciel zgodzi się objąć mnie ochroną. Ostatecznie otrzymałam polisę, ale z wyłączeniami dotyczącymi poważnych zachorowań.

To doświadczenie uświadomiło mi jeszcze jedną rzecz: nie zawsze możemy ubezpieczyć się wtedy, kiedy wreszcie uznamy, że jesteśmy na to gotowi. Dlatego tak zależy mi na tym, żeby ludzie zaczęli myśleć o ochronie wcześniej. Nie dopiero po diagnozie, wypadku czy wtedy, gdy pojawia się problem. Bo dopóki jesteśmy zdrowi, pracujemy i wszystko się układa, łatwo uwierzyć, że mamy jeszcze mnóstwo czasu. A przecież nikt nie dostaje powiadomienia, że za miesiąc poważnie zachoruje.

Polisa to nie jest tylko papier.

Kiedy pojawia się poważna choroba (a nie mam tu na myśli kataru 😉), trzeba działać natychmiast. Badania, konsultacje, leczenie, dojazdy do specjalistów. A przecież rachunki nie przestają przychodzić. Jeśli mamy odpowiednią ochronę, wypłacone pieniądze mogą pozwolić nam działać szybko. Bez wyprzedawania majątku pod presją, bez odkładania potrzebnych konsultacji tylko dlatego, że brakuje środków.

Dobrze dobrana polisa może dać nam pieniądze, a dzięki nim czas, wybór, niezależność i godność.

Właśnie dlatego zajmuję się ubezpieczeniami. Chcę pokazywać ludziom, o czym warto pomyśleć, zanim życie postawi ich przed trudną sytuacją. Nie po to, żeby kogokolwiek straszyć, ale po to, żeby ktoś zatrzymał się na chwilę, zadał sobie kilka ważnych pytań i mógł świadomie zdecydować.

A szkolenia?

To kolejna część mojej drogi. Kiedy przyszła pandemia i świat zaczął się gwałtownie zmieniać, w pewnym momencie obejrzałam się i zrozumiałam, że jeśli nie zacznę się rozwijać i uczyć nowych rzeczy, zostanę daleko w tyle. Zaczęłam więc się szkolić. Poznawać nowe narzędzia, technologie i sposoby pracy.

I dzisiaj chcę tę wiedzę przekazywać dalej. Bo świat nie zwolni tylko dlatego, że my nie nadążamy. Ale możemy nauczyć się korzystać z tego, co daje nam nowe możliwości.

Co łączy te wszystkie dziedziny?

Niezależnie od tego, czy przychodzisz do mnie po ubezpieczenie, rozwiązanie finansowe czy szkolenie, zaczynam od rozmowy. Chcę poznać Twoją sytuację, zrozumieć, co jest dla Ciebie ważne i czego naprawdę potrzebujesz. Na tej podstawie przygotowuję rozwiązanie dopasowane do Twoich potrzeb, pokazuję, jak może działać w Twojej konkretnej sytuacji, co Ci daje i dlaczego właśnie takie proponuję.

Chcę, żeby było dla Ciebie jasne, na co się decydujesz i po co. Żeby po naszej rozmowie została Ci nie tylko polisa, oferta czy plan szkolenia, ale przede wszystkim pewność, że wiesz, na czym stoisz.

A ostateczna decyzja zawsze należy do Ciebie.

Bo u mnie nadal wszystko jest szyte na miarę.